Net als dieren gaan ook planten voortdurend op zoek naar nieuwe gebieden om zich te vestigen, soms ver weg van de moederplant. Maar omdat ze vastzitten in de grond kunnen ze enkel op reis gaan via vruchten en zaden. Dit noemt men "zaadverspreiding".

Bij sommige planten springt de vrucht of zaaddoos gewoon open en vallen de zaden er uit. Bij andere planten, zoals bij brem en springzaad, knalt de zaaddoos hard open. De zaadjes worden er in volle vaart uitgeslingerd, zo komen ze meters ver van de moederplant terecht.

Veel zaden hebben donzige haren of een soort parachuutje, waar de wind gemakkelijk vat op krijgt. Denk maar aan de pluizenbol van een paardebloem. De wind voert de lichte zaden mee, soms kilometers ver. Komen de zaden terecht in losse grond, met voldoende vocht, dan ontkiemen ze. Zo kunnen er op plaatsen waar eerst nog niets groeide, allerlei planten opschieten.

Je hebt zeker al wel eens een zaadje van een esdoorn in de lucht gegooid en gezien hoe snel en rondtollend het naar beneden dwarrelde. Dat komt door de vleugel die aan het zaadje zit, die "draagt" het zaadje, zodat het al draaiend naar beneden valt. Staat er een flinke wind, dan zal het pas honderden meters verder neerkomen.

Een andere manier van reizen is "liften". Sommige zaden hebben haakjes, zo blijven ze hangen aan de vacht van een dier. Op die manier leggen zaden hele afstanden af, hangende aan de wollige vacht van een schaap of een ander dier, of … aan jouw kleren

Op reis met een vogel